Bestuurlijk sterk en intellectueel afgevlakt? Word wijs, ga voor wijsheid én impact.

Hoeveel moeite zou een directeur redelijkerwijs moeten hoeven doen om leidinggevenden hun volledige verantwoordelijkheid te laten nemen?

Dit is nogal een vraag. Hij is geformuleerd door dhr. Arie van Ommeren (voormalig vz. centrale directie Etty Hillesum Lyceum). Gefeliciteerd. Het werk van Anook Cléonne komt jou kant op.

Want we denken al snel dat het aan de directeur is andere leidinggevenden te inspireren en ondersteunen, te dienen zelfs, opdat zij gaan floreren en het werkelijk goed werk zullen leveren. Dat is nogal wat. Met name in organisaties waar veel 7- leidinggevenden werken. 7- Leidinggevenden doen hun werk goed genoeg om ze niet te kunnen ontslaan. En ze doen het slecht genoeg om wel een serieuze bottle-neck in een organisatie te zijn.

Iedereen kent dit soort leidinggevenden. En waarschijnlijk ken je ook anderen die hun hoofd breken over de vraag hoe deze 7- leidinggevenden hun verantwoordelijkheid te laten nemen. Zij beschikken over allerlei middelen. Maar op een goed moment ben je het zat. (Tenminste, aan de binnenkant. Het is niet zeker of het verstandig is om dat aan de buitenkant te laten merken.) En zoiets vraagt om reflectie.

Voorbij de frustratie en moedeloosheid is het interessant om kijken met reflectieve ogen. En dan bedoel ik niet reflecteren in de zin van wat kunnen we doen? Hoe lukt het wel? Mijn gereflecteerd op een ander niveau. Reflectief in brede zin.

Reflecteren op het grotere plaatje

Bij die reflectie in brede zin, komt deze vraag op. Hoeveel moeite zou een directeur redelijkerwijs moet hoeven doen om leidinggevenden hun volledige verantwoordelijkheid te laten nemen?

Deze vraag heeft een persoonlijke lading. Zeker. Maar een goede directeur combineert die persoonlijke lading met een groter perspectief. Want misschien is er wel iets heel anders aan de hand. Misschien is de grens wel bereikt, van wat redelijkerwijs verwacht mag worden van een directeur. Niet omdat hij of zij niet geschikt is, maar omdat een andersoortig probleem niet is opgelost. Een maatschappelijk probleem bijvoorbeeld, komt dan op zijn bord terecht. Of is er een landelijk beleid wat eigenlijk het probleem veroorzaakt? Of is er een cultuurprobleem?

Het is toch de moeite waard om daarop te reflecteren. Juist ook binnen de bestuurskamer, omdat daar de dingen in het juiste perspectief moeten worden gezien.

Het betoog is niet dat directeuren die te maken hebben met 7- leidinggevenden zich daar niet druk om zouden hoeven maken. Wel is het zeer belangrijk om al het werk te bezien vanuit een groter perspectief. Over het algemeen komt men daar niet aan toe. Dat weet ik best. Maar juist de combinatie van verantwoordelijkheid en reflectie brengt vrijheid. Al moet je daarvoor wel een reflecteren op de goede vragen… ; )